تیک تاکهای مهربانی

کمی زودبود،ولی...دعایت گرفت مادربزرگ!!! پـــیـــرشــدم

سی ویکمین بهار من...
نویسنده : سید مرتضی حسینی - ساعت ٢:۳٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٩ اسفند ۱۳۸٩
 

سی ویکمین بهارمن...

یادمان باشد که زیبایی های کوچک را دوست بداریم حتی اگر در میان زشتی های بزرگ باشند...
یادمان باشد که دیگران را دوست بداریم آن گونه که هستند ، نه آن گونه که می خواهیم باشند...
یادمان باشد که هرگز خود را از دریچه نگاه دیگران ننگریم...
که ما اگر خود با خویشتن آشتی نکنیم هیچ شخصی نمی تواند ما را با خود آشتی دهد...

یادمان باشد که خودمان با خودمان مهربان باشیم...
چرا که شخصی که با خود مهربان نیست نمی تواند با دیگران مهربان باشد...
عمری با حسرت و اندوه زیستن نه برای خود فایده ای دارد و نه برای دیگران ... باید
اوج گرفت تا بتوانیم آن چه را که آموخته ایم با دیگران نیز قسمت کنیم . . .

سال نومی شود... زمین نفسی دوباره می کشد... برگ ها به رنگ در می آیند... و گل ها لبخند   می زنند و پرنده های خسته بر می گردند و دراین رویش سبزدوبا ره…من…تو…ما…کجا ایستاده اییم...سهم ما چیست؟..نقش ما چیست؟… پیوند ما در دوباره شدن با کیست؟

زمین سلامت می کنیم و ابرها درودتان باد و …سال نو مبارک …

لحظات از آن توست؛ آبی، سبز، سرخ، سیاه، سفید
رنگهایی را که بایسته است بر آنها بزن...
روزهایت رنگارنگ وچون همیشه امیدوار سال نومبارک...

 


 
 
جمعه وظهورآقا...
نویسنده : سید مرتضی حسینی - ساعت ٥:٠۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ اسفند ۱۳۸٩
 

یه جمعه دیگه توراهه یعنی می آد...

ای قلم بنویس که دل هوای کوی خاک و خون دارد

                      ای قلم بنویس که دل هوای اشک و آه ناله های بی امون دارد

ای قلم درد دلم را با که بگویم ...

                      که با هرکه بگویم نتواند غم دل با خود به امانت بردارد

ای دل به چه محتاجی که در این دیار اسیری ...

                              در این مهلکه دنیا پرستی...                                                  به انتظار فرجش نشسته ای .

به انتظار آمدن غریبی نشسته ای....

باز جمعه آمد و به دل وعده ها دادم

                                 وعده دادم که می آید ...

                                                          غربت به سرآید ...

ولی ...

                چه بگویم ؟ ...

                          بیچاره دل از شوق دیدارت از سحر بیدار است

دلک بیچاره ام صبح که بیدار شد کوی معرفت را با دستان نهیفش آب پاشی کرد

بر سر در خانه ی عشق ، آذین بسته بود و با رزها و شقایق ها حلقه گلی برای استقبال دلدارش ساخته تا بر گردن سحرخیز مدینه اندازد...

طفلک همه قاصدک ها را از دیروز بسیج کرده که کوچه ها و خیابان های شهر را به دنبالت بگردند...

کی پرسی چرا؟ ...

آخه طفلی شنیده هرجا روضه عمویت عباس باشد تو آنجایی

شب جمعه هم اینجا همه دلای بیقرار روضه ی علمدار عشق سر می دهند...

آری ...

       جمعه شب ها توی دلای بیقرار حسینیه برپاست

آره می گفتم آقا جان :

از دیروز همه قاصدک ها رو بسیج کرده که خوب بگردند

                   بیچاره قاصدک ها هم سراغت را از هر دلی گرفتند

                                                                                         ولی ...

این جمعه هم غروبش رسید و دل دوباره گرفته ...

من که دیگه روم نمیشه که بگم:

                                    ای دل غریبم ...

                                                     ای منتظر غمگینم ...

برخیز و آذین ها را جمع کن که این جمعه هم نمی آید

                                             ای دلم برخیز که باز ناپاکی و آقایت به دیدارت نمی آید

در نهانخانه ی دل شور تو بود مولانا                 در غربت دل بوی تو بود یا مولا

حال چه شده است که غریبی با ما                 حافظ چه خوش گفت در وصف حال ما

در کوی نیک نامان مارا گذر ندادند                    گر تو نمی پسندی تغییر ده قضا را

 

تعجیل درفرج آقا امام زمان صلوات....                                   التماس دعا...